Amerykańskie kina otwarte, kina, gdzie seryjnie, jeden po drugim wyświetlane są tanie, kiczowate produkcje to dziś już chyba symbol popkultury. Jednakże film klasy b również musi odznaczać się pewnymi cechami, nie każdy film puszczany w kinach samochodowych jest w swojej klasie dobry. Z pewnością co najmniej dobry jest za to film Tarantino utrzymany w konwencji taniego filmu drugiej kategorii. Grindhouse:Death Proof łączy się z drugą częścią Grindhouse:Planet Terror Rodriqueza, oba filmy w zestawieniu mają tworzyć właśnie klimat rozrywkowego, młodzieżowego kina klasy b. W Polsce filmy te miały osobne premiery, kin samochodowych nie mamy w ogóle. No może poza takim objazdowym kinie samochodowym, które jeździ po kraju promując jeden z supermarketów, ale to zjawisko naprawdę jest marginalne. Znamy zatem takie kina jedynie z filmów amerykańskich. I tylko w ten sposób będzie Polak, czy to inny Europejczyk odbierał Grindhouse, na podstawie doświadczeń nabytych w kinie zwykłym. Ten paradoks świetnie pokazuje, że można, a w tej sytuacji wręcz trzeba, rozumieć dzieło poprzez inne dzieło.Kina otwarte
Author: admin
Ameryka stworzyła mit kina. Kina, które znacznie różni się od włoskich objazdowych kin znanych chociażby z filmów Felliniego. Amerykańskie kina to popcorn, kina na otwartej przestrzeni, kina gdzie niejednokrotnie puszcza się typowo rozrywkowe produkcje klasy b. W takiej właśnie konwencji utrzymane zostały filmy Tarantino pt. Grindhouse:Death Proof oraz Grindhouse:Planet Terror Rodriqueza. Fabuła tego pierwszego filmu jest zadziwiająco prosta, oparta na schemacie klasycznego wstrząsowca ścigany-ścigający, kat i ofiara. Ciekawostką natomiast jest dwudzielna kompozycja obrazu, w rezultacie już w tej pierwszej części Grindhouse mamy właściwie dwa przeciwstawne sobie filmy, czy może alternatywne wersje jednej przygody. Osią fabuły jest psychopatyczny kierowca-kaskader o gębie tak odstraszającej, że sam jego widok zwiastuje zbliżające się kłopoty, który w pierwszej połowie filmu ściga i wreszcie dopada trzy młode dziewczyny, a w drugiej połowie sam jest ścigany i wreszcie zarąbany przez, również trzy, ale już inne, kobiety, co stanowi błyskotliwie potraktowane odwrócenie konwencji.
Quentin Tarantino, to obok Davida Lyncha, najważniejszy przedstawiciel amerykańskiej awangardy filmowej. Jego rozpoznawalny na całym świecie Pulp Fiction na stałe wpisał się już w kulturę filmową i zmienił ją w sposób, jak żaden dotychczas film. Swoistość amerykańskiej awangardy polega na tym, że dla tamtejszej publiczności terminem tym określa się filmy, czy to inne dzieła sztuki, posługujące się znanymi tam, czy wręcz oklepanymi schematami, konwencjami. U nas, dla Europejczyków film awangardowy znaczy coś zupełnie innego; to film, który próbuje wyjść poza wszelkie ramy gatunkowe, stworzyć dzieło od podstaw, dlatego nasze produkcje spotykają się u amerykańskiej publiczności często z niezrozumieniem. Z kolei amerykańskie filmy awangardowe są u nas tolerowane, wręcz aprobowane, czego znakomitym dowodem jest Złota Palma dla Pulp Fiction. Tarantino to z pewnością twórca nietuzinkowy, maksymalnie oryginalny, choć efekt tej oryginalności nie jest uzyskiwany za wszelką cenę i kosztem samego filmu. Można na pewno mówić o kinie Tarantino, kino to ma bowiem specyficzną, niepowtarzalną jakość.